Di sisiyê hezîranê de, li ezmanê kurdan, tofanek eceb qewimî; histêrkek pir bi þewq û pir bi nûr ji niþka ve rijiya, xeyidî, xwe da riya dinyake din û nehat!
Ji ber vî halî ye ko îro li dinya me ronahî kêm, hizn û melal zedetir bûye; ehlê dinya kurdan - nemaze rewþendarê ji rewþa we hêstêrikê - kezebirîn û dilbixwîn mane. Yek jê ez im; baxê giyanê min mij û xumama þînê girtiye; hundurê min ji xem û xeyalan ca bi can zebûn û birîndar e. Gelo çi bû? Ma hîn de çi bibe! Xalê min, welatiyê min, mamosta û reberê min destê xwe ji me qetand û ket bin axa reþ û sar. Hey wax! Hey wax!
Xalê min ji bavan de xismê min bû; lê roja ko ez agahê çêyî û xirabiyê bûm ew bû dostê min. Ji lewra ko milletperwerekî hêja bû. Tirsa bav û birê min, riya min li ser mala wî nebirî, tehdîdê mirovê min stewr man, min bi rûhe xwe ve ew diparast. Wî jî bi dilê xwe ve ji min hiz dikir.
Gelo ji bo çi welatê xwe yê bihuþtîn terk kir, dest ji xaniman û þaneþînê xwe kir û hat li van çol û çepalan derbider geriya? Wî bi xwe ev pirs ji xwe nekiribû. `Iþqa milletî hertiþt ii ber wî beqîmet kiribû. Hatibû xebata welatê xwe tola kuþtiyê milletê xwe. Heyhat Xwedê pê re ne bir serî, pêta agirê hundurê wî ew kuþt, mirazê wi bi wî re çû gornê. No! No! Ne mirazê wî ne ew bi xwe jî neçûne gorne. Mirazê wî mirazê me, mirazê giþkan bû. Ji lewra bi me re di me de dijî û heta roja paþîn jî dê bijî. Bi xwe jî neçûye gornê. Ji ber ko herçî di rêya milletê xwe de dimirin laþê wan bikeve erdê jî giyanê wan ber bi ezmanan ve bilind dibin û ew bi xwe di dilên welatiyên xwe de dijîn.
Efendî di lawaniya xwe de kurdperwer bû. Di mutarekê de civata kurdî li Derikê eþkere vekiribû, ew bi xwe serwerê civatê, ji heralî libat (e'za) civandin. Pirî jêhatî bû, hêj bîst û çar pênc salî bû, bû serekê du sê eþîran. Memûrê tirko di destê xwe da dida lîstin. Di þerê Þêx Seîdê rehmetî de çiqas beg û axayên welatê me û nêzîngê me hene bi peyayên xwe ve çûne himberî Þêx. Lê Efendî ne cû. Bi ser da bi çend peyayê xwe ve derket Çiyaye Mazî. Ajot ser qereqola gunde Þewaþê. Esker û cebxana wan dîl girt. Gava þehîde þêrîn Kemal Fewzî Beg hate girtin Efendî bihîst ko ew ê Kemal Fewzî Beg di riya Sewregê de bibin Anadolê. Ji ber bihîstina vê xeberê birayê xwe Salih Beg (ew jî bû sehîdê milletê xwe) bi çend peyan ve þand ser riya Sewregê ko Kemal Fewzî Beg ji destê neyaran bi derxîne. Lê sed heyf di riya Xarpetê þandibûn.
Di pey þikestina Þêx de serwerê delal jî birin berpirsiyariya Îstîqlalê. Lê Xwedê ji wê afatê xelas kir. Þûn da sorgonê Anadolê kirin. Li wê jî rahet nedisekinî; hevalê xwe yê nezan îqaz û îrþad dikir, bi hevalên zana re civat çedikir. Ji lewra li ciyekî sekna wî tine bû, du rojan li ciyeki nedima. Bi derekê din ve diþandin.
Piþti efwê dîsa hat welatê xwe, xort li dora xwe civandin. Bi civata mezin re muxabere kir, ji xortên dora wî yek jê ez bûm. Tiþtekî ji me veþartî tunebû. Gava ko hate Sûriyê xeber da min û çend hevalan. Lê herwekî Hawarê nivîsandiye Xwedê ji tu wan re li hev du neanî.
Berê wî bi jer ve rast kirin, piþti hatina wî zarokê wî jî canê xwe xelas kirin. Le di feqîri û zelûlî.
Salek neçû min jî da dû; me li Hisîçê hev du dît ji ber ko biraziyekî wî mamekî me kuþtibû, navbera me piçekî sar bû. Lê dihat ser kurdîtiye ji berê germtir bû.
Efendî beguman hêa bû. Hevalê wî kêm têne dîtin. Ji bo vê wefat hezîn þîn û girî, reþgirêdan li her kurdê xwedan rûmet dikeve. Xwedê rehma xwe 1ê bike mej î bi rehma wî þa bike
(Hawar hejmar 22, 1 Tîrmeh 1933)
